Παγκόσμια ημέρας προωρότητας...!!

Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα για τα πρόωρα μωράκια...

Ένα από αυτά τα παιδάκια είναι και το δικό μου αγόρι...

Γεννήθηκε 33 εβδομάδων και μόλις 2140 γραμμάρια...

Παρόλα αυτά πλέον είναι 4 χρονών και ολόκληρο αγόρι...

Λένε ότι τα μικρά μωρά μεγαλώνουν πιο γρήγορα, όντως έτσι είναι εμένα το αγόρι μεγάλωσε πολύ γρήγορα και είναι γερό...

Όλα τα προωράκια είναι μαχητές και αυτά θέλουν να τους δίνουμε δύναμη και αγάπη για να παλέψουν και να βγουν νικητές...

Άρα όποιοι έχουμε ένα προωράκι στο σπίτι μας να το χαιρόμαστε....

 χρόνια πολλά προωράκι μου...!!!

40 μερες για τα χριστουγεννα

Ο γιος μου εδω και πολλες μερες μου ζητουσε να στολισουμε χριστουγεννιατικο δεντρο για να βρει τον δρομο πιο γρηγορα ο αγιος βασιλης...

Εχτες λοιπον του καναμε το χατηρι 40 μερες πριν τα χριστουγγενα στολισαμε το δεντρο....

Η αληθεια ειναι οτι πρωτη φορα στολισαμε τοσο νωρις αλλα δεν με πειραζει εξαλλου μου αρεσουν και εμενα οι γιορτες και εννοειται ο μικρος μου το καταχαρηκε...

Εμενα αυτο μου αρκει...

Εννοειται οτι ακουσα τα γνωστα απο τωρα? μα ειναι νωρις ακομα...

Οι γιορτες εγω πιστευω ειναι οπως θες εσυ...

Εμενα προσωπικα μου αρεσουν πολυ οι γιορτες..

Αρα τι και αν στολισεις 2 μηνες πριν τι 1 μηνα τι 1 βδομαδα πριν ειναι τι θες εσυ και πως νιωθεις...

Και μην ξεχναμε ειδικα για τα παιδια ειναι οι γιορτες και τις περιμενουν ολον τον χρονο...

Μια νύχτα νοσοκομείου

Σήμερα λέω να σας πω για το άλλο μου κομμάτι που είναι φυσικά ο άντρας μου...

Στην ζωή έχουμε τις όμορφες μας στιγμές αλλά και τις δύσκολες...

Και δυστυχώς δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε...

Μία από αυτές τις δυσκολίες είναι και ένα βράδυ στο νοσοκομείο για τους γιατρούς βέβαια ήταν ρουτίνα για μας πάντα θα είναι άνχος και αγωνία...

Μπορεί να μας φτάνουν ώρες ώρες στα όριά μας αλλά και χωρίς αυτούς δεν θα κάναμε...

Δεν θα είχαμε τα μικρά μας θαύματα στην ζωή μας....

Η νύχτα σε ένα νοσοκομείο και μάλιστα καρέκλα περνάει τόσο αργά που λες τι έγινε δεν θα ξημερώσει επιτέλους???

Και όταν φτάσει επιτέλους η ώρα να φύγεις νιώθεις μια ανακούφιση  λες επιτέλους θα πάμε σπίτι μας...

Εύχομαι να είναι το τελευταίο αυτό που περνάς αντράκι μου....!!!

Παιδικό Όνειρο

Σήμερα λέω να σας μιλήσω για έναν παιδικό σταθμό...

Στο Αγρίνιο υπάρχει ένας παιδικός τελείως διαφορετικός από τους άλλους...

Μάλλον εγώ θα το χαρακτήριζα  ένα μέρος που σου προσέχουν το παιδί σου αλλά περνάει τέλεια...

Εκεί οι κοπέλες έχουν τόση όρεξη για να μάθουν στα παιδιά πράγματα να τα διασκεδάσουν και να τους κάνουν να φεύγουν χαρούμενα...

Τον γιο μου όταν τον είχα πάει το καλοκαίρι ήταν τόσο χαρούμενος και μου έλεγε τι έκαναν με τόσο ενθουσιασμό....

Μου έκανε τρομερή εντύπωση...

Ο γιος μου γενικά δεν πάει με ευχαριστήσει στο σχολείο του, μάλλον γιατί δεν κάνει και κάτι διαφορετικό από ότι στο σπίτι μαζί μου...

Θυμάμαι όταν μας είπαν την ονομασία του σταθμού δεν φανταζόμασταν ότι το όνομα θα ήταν ακριβώς ότι θα ζούσαν τα παιδιά..

Παιδικό Όνειρο...

Και πιο είναι το παιδικό όνειρο των παιδιών?

Να παίζει, να χορεύει, να διασκεδάζει, να μαθαίνει, να κόβει, να κολλάει και να είναι με άτομα που να έχουν όρεξη να ασχολιθούν μαζί τους...

Άμα είστε από το Αγρίνιο ή βρεθείτε εκεί ψάξτε να βρείτε....

Κορίτσια συνεχίστε ν είστε πάντα γεμάτες όρεξη να μαθαίνετε στα παιδιά μας τόσα όμορφα πράγματα...!!!

Εργαζομενη μητερα...!!!

'Έχω καιρό να γράψω γιατί ξεκίνησα δουλειά αν και μπορώ να πω ότι δεν ήταν καθόλου εύκολα τα πράγματα στο σπίτι...

Η άποψη του γιου μου είναι πως οι μαμάδες δεν δουλεύουν και ότι κάθονται στο σπίτι....

Η αλήθεια είναι πως είχαμε πολλά δράματα στο σπίτι την ώρα που έφευγα....

Βέβαια μόλις ξεκίνησε σχολείο ηρέμησαν τα πράγματα και ο μικρός άρχισε να το παίρνει απόφαση...

Μπορώ να πω ότι η δουλειά που ξεκίνησα δεν απέχει καθόλου με αυτό που έκανα στο σπίτι γιατί ξαναθυμάμαι αυτά τα παλιά με τον μικρό μαζί με δυο υπέροχα κορίτσια...

Μαζί τους θυμάμαι ποσό ωραία ήταν όταν ξεκίνησε να περπατάει ο πιτσιρίκος μου.... και οι κουβεντούλες του....

Βέβαια μπορώ να πω ότι έχω διαπιστώσει τι κορίτσι τι αγόρι πλέον άμα το παιδί είναι ζωηρό δεν έχει σχέσει το φύλο του παιδιού.....

Είχα να δουλέψω εδώ και τέσσερα χρόνια και μπορώ να πω ότι μου είχε λείψει μάλλον το είχα ανάγκη να κάνω κάτι εκτός σπιτιού...

Στις αρχές είχα ένα μεγάλο άνχος στο θέμα του μικρού....

Είχα και εγώ συνηθίσει να είμαι στο σπίτι με τον μικρό....

Πλέον και επίσημα είμαι μια εργαζόμενη μητέρα...!!!

Μαμα σε κριση..!!

Τα πλασματάκια μας είναι τα μόνα που μπορούν να μας κάνουν λιώμα με τα λόγια ή τις αγκαλιές αλλά μπορούν να μας φτάσουν και στα όρια μας...

Κάπου είχα διαβάσει ότι μετά τα δυο περνάνε κάτι σαν μικρή εφηβεία,αρχίζω και το πιστεύω...

Βέβαια αυτό που με τρελαίνει είναι όταν τσακώνεσαι και λέει σε όλα όχι ξαφνικά αφού βλέπει ότι δεν το παίρνει γίνεται ξαφνικά μέσα στις γλύκες και τελικά θα κάνει αυτό που του είχες πει...

Είναι βέβαια η ζωή μας και χωρίς αυτά δεν μπορούμε...

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμείς έχουμε περάσει στο στάδιο ότι δεν θέλει να κρατάει το χέρι μας και να πηγαίνει μόνος του γιατί είναι μεγάλος και προσέχει...

Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσε το αγόρι μου....

Πότε ήταν που ήταν μια σταλιά  και έχει γίνει ολόκληρο παλικαράκι 3,5 χρονών...

Τελικά ότι και α μας κάνουν ότι και να πουν πάντα θα τρέξουν μετά στην αγκαλιά μας και θα τα ξεχάσουν όλα...

Καλοκαιρινες Διακοπες

Οι καλοκαιρινές μας διακοπές φέτος είχαν ανάμεικτα συναισθήματα...

Χαράς, Θυμού, κούρασης, απόγνωσης...

Το 2011 ήταν οι πρώτες διακοπές με τον άντρα μου στη Κρήτη φέτος ξαναπήγαμε αλλά αυτήν την φορά με τον γιο μας...

Η Κρήτη έχει πολλές ομορφιές αλλά γίνεται πιο όμορφο ένα μέρος όταν συναντάς και ανθρώπους που έχεις να δεις καιρό και σου έχουν λείψει....

Εκεί το αγόρι μας είδε τις δυο ξαδερφούλες του που λάτρεψε και βέβαια κάνανε κόμμα στις σκανταλιές όπως όλα τα τρίχρονα...

Επειδή με τους ρυθμούς μας λόγο δουλειάς και σχολείο του μικρού πάντα στις διακοπές δενόμαστε περισσότερο και είναι πολύ ωραίο...

Το να πας διακοπές με καράβι με ένα τετράχρονο δεν είναι εύκολη υπόθεση ειδικά όταν πρέπει να τον πείσεις ότι δεν γίνεται να μας ακούσει όλο το καράβι και να τρέχουμε παντού...

Ευτυχώς είχαμε πάρει πολλές προμήθειες σε φαγητό και σε δραστηριότητες  για να τον κρατήσουμε όσο γίνεται πιο ήρεμο....

Τελικά οι διακοπές μας ήταν πολύ ωραίες...

Βέβαια μας λείπει η Κρήτη ήδη και φυσικά οι άνθρωποι μας..

Με το καλό ελπίζω να καταφέρουμε να πάμε ξανά..

Και όποιος δεν έχει πάει ακόμα στην Κρήτη δεν ξέρει τι χάνει....!!!